Kəndimiz olsaydı, bəlkə də ata-anamı, qardaşlarımı itirməzdim | QƏRBİ AZƏRBAYCAN XRONİKASI

“Qərbi Azərbaycan Xronikası” layihəsi çərçivəsində “Həyat Hekayəsi” verilişinin növbəti buraxılışı efirə gedib.

“Ağbulaqda ermənilərin izi-tozu belə heç vaxt olmayıb” adlı veriliş Qərbi Azərbaycanın Göyçə mahalının Çəmbərək rayonunun Ağbulaq kənd sakini Təvəkkül Nəsirovun həyat hekayəsinə həsr olunub.

O, doğulub boya-başa çatdığı kəndin həyatından, uşaqlıq və məktəb illərindən, məhəllə, bulaq və dağlardan danışıb.

T.Nəsirov yenidən doğma yurda qayıtmaq istədiyini, kəndin içində alban qəbiristanlığının olduğunu, Ağbulaqda heç vaxt ermənilərin yaşamadığını deyib:

“Yadımdadır ki, ermənilərə su verəndə o qab əgər köhnə olardısa, atardılar, təzə idisə, onu 100 dəfə carlayardılar ki, bunu erməni murdarladı. Erməni çox əzazil olub. Bizim çörəyimizi yedi, suyumuzu içdi, sonradan da bizə naxələf çıxdılar”.

Onun sözlərinə görə, ermənilər 1988-ci ildə azərbaycanlılara çox pis gözlə baxmağa başlayıblar:

“Mağazalarda bizə heç nə satmırdılar. Çəmbərək rayonuna gedəndə satıcılara tapşırmışdılar ki, onlara heç nə satmayın. Artıq tədricən bizi sıxırdılar ki, biz öz elimizdən, öz evimizdən çıxaq. 1988-ci il noyabrın 26-sı idi. Xəbər gəldi ki, siz çıxmalısınız. Bu gecə ermənilər sizi qıracaq, biz sizi saxlaya bilməyəcəyik.

Bu sözü eşidəndən sonra istər-istəməz vahimə düşdü. O vaxt təbii ki, minik maşınları az idi, bizi yük maşınlarına doldurdular. Biz Ardanış kəndindən keçib Şah dağına qalxdıq və oradan piyada Gədəbəyin İvanovka kəndinə, oradan Şəmkir rayonunun Günəşli kəndinə və sonra Bakı şəhərinə gəldik”.