Biz Zəngilanın Vejnəli kəndində palatkalara yerləşdik | QƏRBİ AZƏRBAYCAN XRONİKASI

“Qərbi Azərbaycan Xronikası” layihəsi çərçivəsində “Həyat Hekayəsi” verilişinin növbəti buraxılışı hazırlanıb.

“Ermənilər həmişə qoca, qadın və uşağa zülmlər ediblər” adlı veriliş Zəngəzur mahalının Meğri rayonunun Nüvədi kənd sakini Sədaqət Həsənovanın həyat hekayəsinə həsr olunub.

O, uşaqlıqda, orta məktəb illərində müxtəlif oyunlar oynadıqlarını deyib, məhəllə, bulaq, kəhriz, dağ, yaylaq, pir və meşədə gəzdiklərini, eləcə də Novruz bayramını el adəti üzrə çox gözəl keçirdiklərini xatırladıb:

“Buğdadan qovurğa qovururduq. Zeynəb nənəm o qovurğanı kirkirə ilə çəkər və qovut hazırlayardı. Qovutu yumru-yumru edib Novruz adətləri ilə düzərdik. Nişanlı qızlar rəngli corablar toxuyub oğlanlara bağlayardılar. Əgər yenidən kəndimə getsəydim, dizlərimi yerə qoyub torpağımı öpərdim. Qəbiristanlığa baş çəkər, yaylaqlarımıza, Miyanbutun zirvəsinə qalxar, pirlərə nəzir verərdim”.

Onun sözlərinə görə, deportasiya illəri çox çətin keçib:

“1988-ci il noyabrın 12-si idi. Kəndə səs yayıldı ki, ermənilər gəlirlər. Orada rus zabitləri də var idi, guya bizi qoruyurdular. Amma bu heç də belə deyildi. Cavanlarımız hər gecə dağların başına çıxıb camaatı qoruyurdular. O günləri xatırlayanda həmişə ağlayıram. Üç uşaq anası idim. Uşaqlar da körpə idilər. Onların ikisini bir əlimdə, birini də bir əlimdə tutmuşdum.

Hər gün ermənilər bizi qorxudurdular. Atışma səsləri edərək gəlirdilər ki, biz qorxaq. Biz 3 il qoruna bildik. 1991-ci il avqustun 8-dək cavanlarımız kəndi qorudu. Amma məcburən bizi o torpaqlardan qovdular. Biz Zəngilanın Vejnəli kəndinə getdik və orada palatkalara yerləşdik. Oradan da Bakıya gəldik”.